ZPW - Zachodniopomorski Portal Wędkarski

Tołpyga biała – (Hypophthalmichthys molitrix) – Silver carp

Tołpyga biała (Hypophthalmichthys molitrix): Ryba Z Rodziny Karpiowatych Tołpyga biała, znana również jako Hypophthalmichthys molitrix, jest słodkowodną rybą należącą do rodziny karpiowatych (Cyprinidae). Jest ceniona ze względu na smaczne mięso oraz odgrywa istotną rolę w ekosystemach wodnych poprzez kontrolę nadmiernego wzrostu fitoplanktonu. Poniżej przedstawiamy kluczowe informacje dotyczące tołpygi białej: Występowanie i Charakterystyka Tołpyga biała jest pierwotnie gatunkiem rodzimym w Chinach i wschodniej Syberii. Jednak została introdukowana w wielu krajach, w tym również w Polsce. W Polsce została sprowadzona w 1964 roku i obecnie licznie występuje w jeziorach i stawach Wielkopolski, Zachodniopomorskiego oraz na Mazurach. Jej ciało jest krępe, wydłużone i bocznie spłaszczone, pokryte bardzo drobnymi łuskami. Płetwa ogonowa jest silnie wcięta, a oczy położone są poniżej linii symetrii ciała. Barwa grzbietu jest ciemnoszara, a boki i głowa zielonoszare, brzuch zaś srebrzysty. Płetwy parzyste są żółtawe, a między płetwami piersiowymi a odbytową występuje ostry, pozbawiony łusek kil. Znaczenie i Zastosowanie Tołpyga biała jest ceniona ze względu na smaczne mięso i jest powszechnie hodowana w celach spożywczych. Ponadto, jest wprowadzana do zbiorników wodnych w celu kontroli nadmiernego wzrostu fitoplanktonu. Jej filtracyjne nawyki żywieniowe mogą

ZPW Encyklopedia

Ukleja – (Alburnus alburnus) – Bleak

Ukleja (Alburnus alburnus) – charakterystyka gatunku Ukleja, naukowo znana jako Alburnus alburnus, to ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych (Cyprinidae). Jest jednym z najpospolitszych gatunków zamieszkujących rzeki, jeziora i zbiorniki zaporowe Europy. Występuje od Francji i Wielkiej Brytanii po Rosję, a także w wysłodzonych wodach przybrzeżnych Morza Bałtyckiego. Odgrywa kluczową rolę jako baza pokarmowa dla większości ryb drapieżnych. Morfologia i cechy diagnostyczne Ukleja posiada smukłe, wydłużone i silnie bocznie spłaszczone ciało. Charakterystyczną cechą są drobne, bardzo luźno osadzone łuski, które przy dotknięciu łatwo odpadają. Grzbiet ma barwę zielonkawą lub szarą, natomiast boki i brzuch są intensywnie, metalicznie srebrzyste. Jak rozpoznać ukleję? Otwór gębowy: Skierowany skośnie ku górze (położenie górne), co jest przystosowaniem do pobierania pokarmu z powierzchni wody. Płetwa odbytowa: Długa, posiada od 17 do 23 miękkich promieni. Rozmiar: Zwykle osiąga 10–15 cm, rzadziej do 20 cm. Tryb życia i dieta Ukleja jest typowym gatunkiem stadnym, przebywającym w górnych warstwach wody. Preferuje wody stojące oraz wolno płynące rzeki. Żywi się głównie planktonem oraz owadami wpadającymi do wody lub wylęgającymi się przy powierzchni. Jest niezwykle ruchliwa, co wędkarze obserwują jako

ZPW Encyklopedia

Sum – (Silurus glanis) – Wels catfish

Sum Europejski (Silurus glanis) – Wielki Łowca Wód Słodkich Sum europejski, naukowo znany jako Silurus glanis, to imponująca ryba z rodziny sumowatych. Jest to jedna z największych ryb słodkowodnych w Europie, osiągająca długość ponad 2 metry i wagę przekraczającą 100 kg. Oto bliższy opis tego fascynującego gatunku: Występowanie: Sum europejski zamieszkuje rzeki zlewiska Bałtyku, Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego, aż po rzekę Ren. Introdukowany został również w niektórych krajach Europy Zachodniej, takich jak Francja, Włochy oraz na Półwyspie Iberyjskim. Charakterystyka: Wielkość: Osiąga długość ponad 2 metry i wagę ponad 100 kg, choć zazwyczaj nie osiąga tak imponujących rozmiarów. Ciało: Długie, pozbawione łusek, z dużą głową i szerokim otworem gębowym. Wąsy: Nad górną szczęką posiada dwa długie, a pod dolną cztery krótkie wąsy. Płetwy: Płetwa grzbietowa jest silnie zredukowana, posiadająca tylko 3-5 promieni, natomiast płetwa odbytowa jest bardzo długa i sięga prawie do zaokrąglonej płetwy ogonowej. Zachowanie: Tryb życia: Aktywny głównie po zmroku, dzień spędza nieruchomo na dnie w głębokich miejscach o spokojnym przepływie. Dieta: Jest drapieżnikiem, polującym głównie na ryby różnych gatunków, ale także na gady, płazy, małe ssaki oraz padlinę.

ZPW Encyklopedia

Szczupak pospolity (Esox lucius) – Pike

Szczupak– drapieżna ryba z rodziny szczupakowatych. Żyje w wodach słodkich oraz w słonawych wodach Bałtyku. Osiąga długość do 1,5 m i masę do około 35 kg. Okazy ponad 15-20 kg są rzadkie. Zęby szczupaka są skierowane do środka i bardzo ostre. Linia boczna wyraźnie widoczna, biegnie od płetwy ogonowej, aż do pokryw skrzelowych. W dobrych warunkach rośnie bardzo szybko. Roczny szczupak może ważyć co najwyżej kilogram. Jest świetnie przystosowany do życia wodnego drapieżnika, normalnie nie jest aktywnym myśliwym, choć zalicza się do najbardziej drapieżnych ryb. Czyha w ukryciu między roślinami wodnymi i czeka na przepływającą zdobycz. Większe osobniki mogą aktywnie gonić ławice ryb (na przykład śledzi) w strefie pelagicznej dużych jezior albo Bałtyku. Szczupak wybiera ryby często występujące w jego ekosystemie i dostatecznie duże, „żeby były warte wysiłku”. Wśród szczupaków częstym zjawiskiem jest kanibalizm. Mięso szczupaka jest wysoko cenione, szczególnie w Europie środkowej i południowej, trudne jednak do porcjowania w taki sposób, by uniknąć pozostawienia w mięsie ości. Popularna ryba wśród wędkarzy sportowych ,którego łowią na przynęty naturalne (na żywca) i sztuczne (woblery ,rippery, „blachy” obrotowe, wahadłowe i inne ) Najpopularniejszą metodą połowu

ZPW Encyklopedia

Rozpiór – (Abramis ballerus) – Zope

Rozpiór, leszcz siny, siniec (Abramis ballerus) Rozpiór, znany również jako leszcz siny lub siniec, to gatunek słodkowodnej ryby karpiokształtnej z rodziny karpiowatych. Jest istotnym elementem ekosystemów wodnych na obszarach zlewisk Morza Północnego i Bałtyckiego, a także w europejskiej części zlewisk Morza Czarnego, Azowskiego i Kaspijskiego. Charakterystyka Ciało: Rozpiór ma bocznie spłaszczone i wygrzbiecone ciało, co jest typowe dla ryb karpiokształtnych. Jego otwór gębowy znajduje się w położeniu końcowym. Ubarwienie: Grzbiet ryby jest ciemnozielony, boki srebrzyste, a brzuch i płetwy mają jasne zabarwienie. Charakterystyczną cechą są ciemne końce płetw nieparzystych. Wielkość: Rozpiór może osiągać maksymalnie około 35 cm długości i blisko 1 kg wagi. Zachowanie i środowisko życia Strefa życia: Ta ryba głównie przebywa w strefie pelagialnej, czyli w otwartej wodzie, z dala od brzegów jezior i rzek. Żywienie: Rozpiór głównie żywi się większym zooplanktonem, co jest typowe dla ryb żyjących w strefie pelagialnej – lubi pobierać również wędkarskie robactwo wykorzystywane w trakcie łowienia. Znaczenie ekologiczne i gospodarcze Rozpiór, jako istotny gatunek ryby słodkowodnej, przyczynia się do zróżnicowania i bogactwa życia w wodach śródlądowych Europy. Jego obecność ma

Irlandzka walka o węgorze - Strona fishing.ie powiadomiła swoich czytelników o rozpoczęciu radykalnej ochrony węgorza w Irlandii.ochrona węgorza

ZPW Encyklopedia

Węgorz – (Anguilla anguilla L.) – Eel

Węgorz – Ryba z rodziny węgorzowatych (Anguillidae) Węgorz, ryba z rodziny węgorzowatych (Anguillidae) i rzędu węgorzokształtnych (Anguilliformes), jest szeroko rozpowszechniony w rzekach, jeziorach Europy Zachodniej i Środkowej, południowo-wschodniej i środkowej części Oceanu Atlantyckiego oraz we wszystkich morzach europejskich. Czym są prawdziwe węgorze? Prawdziwe węgorze (Anguilliformes) to rząd ryb, składający się z 4 podrzędów, 19 rodzin, 110 rodzajów i 400 gatunków. Większość węgorzy to drapieżniki. Płaskie i przezroczyste larwy węgorza nazywane są leptocephalus, natomiast młody węgorz to narybek (elver). Większość węgorzy preferuje zamieszkiwać płytkie wody lub ukrywać się na dnie oceanu. Tylko rodzina Anguillidae wchodzi do słodkich wód, aby tam mieszkać (nie rozmnażać się). Niektóre węgorze żyją w głębokich wodach (np. rodzina Synaphobranchidae występuje na głębokości 4000 m), podczas gdy inne są aktywnymi pływakami (rodzina Nemichthyidae pływa na głębokości do 500 m). Węgorze nie mają płetw brzusznych i związanych z nimi struktur szkieletowych. Płetwy piersiowe (w tych gatunkach, które je mają) są umieszczone w środkowej części bocznej i nie mają kości postemporalnej łączącej obręcz barkową z czaszką. Płetwy ogonowe i odbytowe są długie, zwykle połączone z płetwą ogonową. Ciało jest bardzo wydłużone,

Zezwolenia wędkarskie 2026

Aktualne ceny • Zasady • Pełne listy łowisk

Szybki dostęp do najpopularniejszych zezwoleń 2026

Tołpyga biała – (Hypophthalmichthys molitrix) – Silver carp

Ukleja – (Alburnus alburnus) – Bleak

Sum – (Silurus glanis) – Wels catfish

Szczupak pospolity (Esox lucius) – Pike

Rozpiór – (Abramis ballerus) – Zope

Węgorz – (Anguilla anguilla L.) – Eel

Dziękujemy za odwiedzenie ZPW