ZPW - Zachodniopomorski Portal Wędkarski

Irlandzka walka o węgorze - Strona fishing.ie powiadomiła swoich czytelników o rozpoczęciu radykalnej ochrony węgorza w Irlandii.ochrona węgorza

Węgorz – (Anguilla anguilla L.) – Eel

Węgorz – Ryba z rodziny węgorzowatych (Anguillidae) Węgorz, ryba z rodziny węgorzowatych (Anguillidae) i rzędu węgorzokształtnych (Anguilliformes), jest szeroko rozpowszechniony w rzekach, jeziorach Europy Zachodniej i Środkowej, południowo-wschodniej i środkowej części Oceanu Atlantyckiego oraz we wszystkich morzach europejskich. Czym są prawdziwe węgorze? Prawdziwe węgorze (Anguilliformes) to rząd ryb, składający się z 4 podrzędów, 19 rodzin, 110 rodzajów i 400 gatunków. Większość węgorzy to drapieżniki. Płaskie i przezroczyste larwy węgorza nazywane są leptocephalus, natomiast młody węgorz to narybek (elver). Większość węgorzy preferuje zamieszkiwać płytkie wody lub ukrywać się na dnie oceanu. Tylko rodzina Anguillidae wchodzi do słodkich wód, aby tam mieszkać (nie rozmnażać się). Niektóre węgorze żyją w głębokich wodach (np. rodzina Synaphobranchidae występuje na głębokości 4000 m), podczas gdy inne są aktywnymi pływakami (rodzina Nemichthyidae pływa na głębokości do 500 m). Węgorze nie mają płetw brzusznych i związanych z nimi struktur szkieletowych. Płetwy piersiowe (w tych gatunkach, które je mają) są umieszczone w środkowej części bocznej i nie mają kości postemporalnej łączącej obręcz barkową z czaszką. Płetwy ogonowe i odbytowe są długie, zwykle połączone z płetwą ogonową. Ciało jest bardzo wydłużone,

ZPW Encyklopedia

Jaź – (Leuciscus idus L.) – Common Dace

Jaź: Wazony Gracz na Polskich Wodach Jaź (Leuciscus idus L.), znany również jako Dare lub Dart, to gatunek słodkowodnej ryby karpiokształtnej z rodziny karpiowatych. Poniżej przedstawiam kluczowe informacje na temat tego fascynującego gatunku: Występowanie: Jaź jest spotykany w wodach słodkich Europy i Azji, choć największe populacje można znaleźć we Francji i Niemczech. W Polsce również jest obecny, stanowiąc istotny element lokalnych ekosystemów. Charakterystyka: Ciało jaźia jest bocznie spłaszczone i lekko wygrzbiecone, pokryte małymi łuskami. Jego wygląd przypomina inne ryby karpiowate, ale posiada charakterystyczne cechy, takie jak ciemnozielony grzbiet, srebrzyste boki i jasny brzuch. Przeciętnie dorasta do około 40 cm długości, ale może osiągnąć maksymalnie 76 cm długości i ważyć do 4 kg. Zachowanie: Jaź przebywa głównie w strefie pelagialnej dużych jezior i rzek. Jego dieta składa się głównie z owadów, mięczaków i skorupiaków. Tarło jaźia odbywa się wiosną, między kwietniem a czerwcem, co sprawia, że jest to czas intensywnej aktywności rozrodczej. Ochrona: W Polsce jaź nie posiada okresu ochronnego, jednak istnieje wymiar ochronny wynoszący 25 cm. Pomimo braku okresu ochronnego, kontrolowane rybołówstwo jest istotne dla zachowania równowagi populacji jaźia.

ZPW Encyklopedia

Głowacica-Huho huho-Huchen

Głowacica (Hucho hucho) – słodkowodna ryba z rodziny łososiowatych (Salmonidae) należąca do rzędu łososiokształtnych (Salmoniformes). Charakterystyka: Głowacica to duża ryba o wydłużonym, wrzecionowatym ciele, które jest okrągłe w przekroju. Ma dużą, lekko spłaszczoną głowę z szeroko wyciętym otworem gębowym. Między płetwą grzbietową a ogonową znajduje się płetwa tłuszczowa. Łuski są bardzo drobne. Posiada 4-8 hakowatych zębów umieszczonych w jednym rzędzie. Grzbiet ma brązowawy lub zielonkawoszary kolor, boki są jaśniejsze z miedzianym połyskiem, a brzuch biały. Na bokach ryby znajdują się liczne, nieregularnie rozmieszczone ciemne plamki. Głowacica-Huho huho-Huchen Wymiary i waga: Piętnastoletnie osobniki mogą osiągać długość 150 cm i wagę 52 kg. Największy złowiony osobnik miał 183 cm długości i ważył 60 kg. Najczęściej spotykane osobniki ważą od 2 do 4 kg. Występowanie: Głowacica pierwotnie występowała w dorzeczu środkowego i dolnego Dunaju, dlatego zwana jest łososiem Dunaju. Obecnie spotykana również w Renie i jego dorzeczu, a także w rzekach gór Atlasu w Maroku, gdzie temperatura wody sięga 26 stopni, choć tam nie rozmnaża się naturalnie. W Polsce występuje w Czarnej Orawie (dopływ Wagu) oraz w rzekach zarybianych tym gatunkiem: Poprad,

Tajmień, także znany jako tajmen (Hucho taimen),

ZPW Encyklopedia

Tajmień, tajmen (Hucho taimen)

Tajmień, znany również jako tajmen (Hucho taimen), to imponująca słodkowodna ryba z rodziny łososiowatych (Salmonidae), często klasyfikowana jako podgatunek głowacicy (Hucho hucho). Jest to największy i najstarszy przedstawiciel swojej rodziny, wysoko ceniony w wędkarstwie sportowym ze względu na swoje rozmiary i siłę. Oto najważniejsze informacje na temat tego fascynującego gatunku: Występowanie: Tajmień występuje głównie w dorzeczach górnej Wołgi, Uralu i Peczory. Można go również spotkać w rzekach Syberii oraz w dorzeczu rzeki Amur. Charakterystyka: Pokrewieństwo z głowacicą: Tajmień jest blisko spokrewniony z głowacicą, ale różni się od niej liczbą wyrostków skrzelowych na pierwszym łuku skrzelowym. Głowacica ma ich 16, podczas gdy tajmień posiada 11 lub 12. Rozmiary: Dorosłe osobniki mogą osiągać imponujące rozmiary, nawet do 2 metrów długości i ważyć do 100 kg. Ubarwienie: Samce przed tarłem stają się bardziej jaskrawe, a dolna część płetwy grzbietowej i płetwa odbytowa przybierają pomarańczowo-czerwony kolor. Status ochronny: Badania populacji tajmienia w rzece Wusuli w Chinach (2002, 2003) wykazały, że gatunek ten jest zagrożony. Nadmierny połów, zwłaszcza w celach sportowych, stanowi poważne zagrożenie dla jego przetrwania. Nazewnictwo: W języku polskim Hucho taimen występuje pod dwiema nazwami: tajmień i tajmen. Tajmen jest

Biologia i Ekologia Minoga Rzecznego (Lampetra fluviatilis)

ZPW Encyklopedia

Minog rzeczny-Lampetra fluviatilis-River lamprey

Biologia i Ekologia Minoga Rzecznego (Lampetra fluviatilis) Morfologia i Anatomia Minog rzeczny (Lampetra fluviatilis) należy do gromady bezżuchwowców, charakteryzujących się brakiem tradycyjnych szczęk i kości żuchwowych. Jest to specyficzny organizm z rodziny minogowatych, z wydłużonym, wężowatym ciałem, osiągającym przeciętnie długość około 30–40 centymetrów. Jego otwór gębowy ma postać okrągłej przyssawki, uzbrojonej w liczne rogowe zęby, co umożliwia mu skuteczne przyczepianie się do ciała ryb-żywicieli. Rozmieszczenie Geograficzne Minog rzeczny występuje wzdłuż europejskich wybrzeży Atlantyku – od północnej Norwegii aż po Morze Śródziemne (w tym północne Włochy), a także w wodach basenu Morza Bałtyckiego. Odgrywa istotną rolę w ekosystemach strefy przybrzeżnej oraz rzek, do których wpływa na rozród. Zachowania Wędrowne i Cykl Życiowy Jako organizm dwuśrodowiskowy (anadromiczny), minog rzeczny odbywa regularne migracje. Dorosłe osobniki odbywają wędrówkę tarłową z morza w górę rzek jesienią i zimą. Podczas tej wędrówki przestają przyjmować pokarm. Wiosną samce i samice wspólnie budują gniazda – owalne jamy w kamienistym lub żwirowym podłożu rzeki, gdzie składają i zapładniają ikrę. Po tarle dorosłe osobniki giną. Z jaj wylęgają się ślepe, pozbawione przyssawki larwy (zwane ślepicami), które spędzają w rzecznym

ZPW Encyklopedia

Certa – (Vimba vimba L.) – Blauwneus

Certa (Vimba vimba), znana również jako blauwneus, to gatunek ryby słodkowodnej z rodziny karpiowatych, który występuje w różnych zlewiskach, w tym Morza Północnego, Bałtyckiego, Azowskiego, Czarnego i Kaspijskiego, a także w jeziorach Ładoga i Pejpus. W Polsce certę można spotkać głównie w dolnych partiach wolno płynących rzek oraz w przybrzeżnych wodach morskich. Charakterystyka Wygląd Wielkość: Certa osiąga długość do 50 cm, zazwyczaj mierzy od 30 do 40 cm. Ciało: Jest wydłużone i mocno bocznie spłaszczone, co jest typowe dla ryb żyjących na dnie. Ubarwienie: Grzbiet ma szarawo-niebieski kolor, boki są srebrzyste, a brzuch biały. Podczas tarła grzbiet i boki mogą przybrać prawie czarny kolor, a spód ciała pomarańczowy lub żółty. Otwór gębowy Certa ma miękki otwór gębowy z grubymi wargami, umiejscowiony w dolnej części wystającego pyska. Płetwa ogonowa Płetwa ogonowa jest głęboko wcięta. Występowanie w Polsce Certa zamieszkuje: Wisła: Główna rzeka, w której można spotkać certę. Dopływy Wisły: Takie jak San, Wisłok, Raba i Dunajec. Odra: Również obecna w tej rzece oraz jej dopływach. Dopływy Odry: Warta, Nysa Łużycka, Bóbr Preferuje wolno płynące wody o twardym dnie oraz miejsca z umiarkowanym nurtem. Tarło

Zezwolenia wędkarskie 2026

Aktualne ceny • Zasady • Pełne listy łowisk

Szybki dostęp do najpopularniejszych zezwoleń 2026

Węgorz – (Anguilla anguilla L.) – Eel

Jaź – (Leuciscus idus L.) – Common Dace

Głowacica-Huho huho-Huchen

Tajmień, tajmen (Hucho taimen)

Minog rzeczny-Lampetra fluviatilis-River lamprey

Certa – (Vimba vimba L.) – Blauwneus

Dziękujemy za odwiedzenie ZPW