Minog rzeczny-Lampetra fluviatilis-River lamprey
Biologia i Ekologia Minoga Rzecznego (Lampetra fluviatilis) Morfologia i Anatomia Minog rzeczny (Lampetra fluviatilis) należy do gromady bezżuchwowców, charakteryzujących się brakiem tradycyjnych szczęk i kości żuchwowych. Jest to specyficzny organizm z rodziny minogowatych, z wydłużonym, wężowatym ciałem, osiągającym przeciętnie długość około 30–40 centymetrów. Jego otwór gębowy ma postać okrągłej przyssawki, uzbrojonej w liczne rogowe zęby, co umożliwia mu skuteczne przyczepianie się do ciała ryb-żywicieli. Rozmieszczenie Geograficzne Minog rzeczny występuje wzdłuż europejskich wybrzeży Atlantyku – od północnej Norwegii aż po Morze Śródziemne (w tym północne Włochy), a także w wodach basenu Morza Bałtyckiego. Odgrywa istotną rolę w ekosystemach strefy przybrzeżnej oraz rzek, do których wpływa na rozród. Zachowania Wędrowne i Cykl Życiowy Jako organizm dwuśrodowiskowy (anadromiczny), minog rzeczny odbywa regularne migracje. Dorosłe osobniki odbywają wędrówkę tarłową z morza w górę rzek jesienią i zimą. Podczas tej wędrówki przestają przyjmować pokarm. Wiosną samce i samice wspólnie budują gniazda – owalne jamy w kamienistym lub żwirowym podłożu rzeki, gdzie składają i zapładniają ikrę. Po tarle dorosłe osobniki giną. Z jaj wylęgają się ślepe, pozbawione przyssawki larwy (zwane ślepicami), które spędzają w rzecznym
