ZPW - Zachodniopomorski Portal Wędkarski

Kleń – (Leuciscus cephalus) – Chub

Kleń: Ryba Słodkowodna o Wielu Twarzach Kleń, znany także jako kleń europejski (Leuciscus cephalus), to niezwykła ryba słodkowodna, która budzi zainteresowanie zarówno wśród wędkarzy, jak i entuzjastów przyrody. Jego charakterystyczne cechy i fascynujące zachowanie sprawiają, że jest to gatunek godny poznania. Opis Morfologiczny Kleń ma wyjątkowy wygląd, który łatwo odróżnić od innych ryb. Jego ciało jest lekko bocznie spłaszczone i pokryte dużymi, czarno obrzeżonymi łuskami. Z wyraźnie zarysowanymi, szeroko osadzonymi oczami, kleń wygląda jak mistrz kamuflażu wśród wód słodkich. Płetwa grzbietowa i ogonowa mają szarozielone zabarwienie, podczas gdy płetwy brzuszne i odbytowa są czerwone, dodając mu charakterystyczny wygląd. Środowisko Naturalne Kleń to ryba, która doskonale przystosowała się do różnorodnych środowisk wodnych. Można go spotkać zarówno w rzekach o wolnym nurcie, jak i w jeziorach, zbiornikach zaporowych czy nawet w zatokach morskich. Preferuje wody o umiarkowanym przepływie, choć potrafi przetrwać nawet w warunkach o większym prądzie. Jest też niezwykle odporna na zmiany temperatury, co sprawia, że jego zasięg występowania jest szeroki. Zachowanie i Żerowanie Kleń to ryba wszystkożerna, co czyni go wyjątkowo łatwym łupem dla wędkarzy. Od młodego wieku pożera różnorodne pokarmy, począwszy od larw

ZPW Encyklopedia

Boleń – Aspius aspius – Asp

Boleń: Europejska Ryba Karpiowata – jedyny w swoim rodzaju drapieżny karp Boleń (Aspius aspius), znany również jako rapa, to słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych (Cyprinidae). Charakteryzuje się wydłużonym, bocznie spłaszczonym ciałem, spiczastą głową i stosunkowo małymi oczami. Otwór gębowy jest szeroki i końcowy- to znaczy. że otwór gębowy znajduje się na samym przodzie głowy (a nie np. pod spodem jak u suma czy pod przodem jak u leszcza), a dolna szczęka ma charakterystyczne zgrubienie na końcu, które chowa się we wgłębieniu szczęki górnej. Nazewnictwo i etymologia: Polska nazwa „boleń” pochodzi prawdopodobnie od prasłowiańskiego rdzenia *bol- (wiązanego z czymś dużym). Nazwa „rapa” prawdopodobnie została zapożyczona z języka niemieckiego („Rapfen”) w okresach zaborów. W gwarach regionalnych spotyka się też nazwy: „bolek”, „rap”, „chwat” (od charakterystycznego zachowania przy braniu). Ciekawostki językowe: Jak różne narody nazywają bolenia? 1. Rosyjski „жерех” (żerech) – żarłoczny drapieżnik Etymologia: Pochodzi od staroruskiego „żereť” (жереть) – „pożerać, łapczywie jeść”, co idealnie oddaje drapieżną naturę bolenia Kultura wędkarska: Rosyjscy spinningiści nazywają go „rzecznym piratem” (речной пират) ze względu na agresywne ataki Regionalne warianty: „Biełorybica” (белорыбица) – w regionie Wołgi „Szerych” (шерех)

Brzanka: Mała, Złocista Rybka Europejskich Wód

ZPW Encyklopedia

Brzanka – Barbus meridionalis

Brzanka – Barbus meridionalis Brzanka (Barbus meridionalis) to gatunek ryby słodkowodnej z rodziny karpiowatych (Cyprinidae). Charakteryzuje się wydłużonym, lekko bocznie spłaszczonym ciałem, osiągającym zazwyczaj 25–27 cm długości. Można ją łatwo rozpoznać po smukłym ciele, wąsach (strukturach podobnych do wąsów) w pobliżu ust oraz barwie, która waha się od oliwkowo-zielonej do brązowej, często z ciemniejszym grzbietem i jaśniejszym brzuchem. Występuje głównie w górnej Wiśle oraz jej dopływach, takich jak Soła, Skawa, Raba, Dunajec, Wisłoka i San. Zazwyczaj zamieszkuje czyste, szybko płynące strumienie i rzeki o kamienistym lub żwirowym dnie. Żyje wyłącznie w rzekach z dość silnym nurtem i nie występuje w wodach stojących. Należy jednak zaznaczyć, że według nowszych badań populacje brzanki na terenie Polski i części Europy Środkowej są zaliczane do gatunku Barbus carpathicus, a nie Barbus meridionalis, który rzeczywiście występuje głównie w zachodniej Europie (południowa Francja i północna Hiszpania). Inne blisko spokrewnione gatunki to Barbus petenyi (południe Karpat i Bułgaria) oraz Barbus balcanicus (Półwysep Bałkański). Pokrewne gatunki Barbus petenyi Barbus peloponnesius Barbus carpathicus Barbus balcanicus Brzanka jest często mylona z brzaną (Barbus barbus). Różnice między Brzanką a Brzaną pospolitą Cecha Brzanka (Barbus meridionalis)

ZPW Encyklopedia

Amur biały – Ctenopharyngodon idella – Grass carp

Amur biały (Ctenopharyngodon idella): Ryba z rodziny karpiowatych (Cyprinidae) Cechy morfologiczne Ciało amura białego jest wydłużone i walcowate, z szeroką głową. Grzbiet ma barwę brunatnozieloną lub oliwkową, boki są jaśniejsze, żółtozielonkawe, często z srebrzystym odcieniem, a brzuch jasny. Otwór gębowy jest położony terminalnie (końcowo), co jest typowe dla ryb roślinożernych. Amur posiada dwa szeregi zębów gardłowych. Łuski są duże, wyraźnie widoczne, z ciemnymi obwódkami, zazwyczaj 40–42 w linii bocznej. Występowanie Gatunek ten jest rodzimy dla nizinnych rzek Chin oraz dorzecza rzeki Amur w Azji. Ze względu na wartość użytkową został introdukowany do wielu krajów Europy, Ameryki Północnej i innych regionów świata. W Polsce pojawił się w latach 60. XX wieku. Pierwsze introdukcje miały miejsce w jeziorach konińskich oraz jeziorze Dgał Wielki na Pojezierzu Mazurskim, skąd ryba rozprzestrzeniła się do innych zbiorników. Właściwości użytkowe Amur biały jest ceniony przede wszystkim jako ryba roślinożerna – tzw. „żywa kosiarka”. Jest hodowany i zarybiany głównie ze względu na zdolność do skutecznego kontrolowania nadmiernej roślinności wodnej w eutrofizujących zbiornikach. W Polsce introdukcja miała na celu ograniczenie zakwitów i zarastania jezior oraz rzek. Wielkość i wiek Amur

ZPW Encyklopedia

Jazgarz – Gymnocephalus cernuus – Ruffe

Jazgarz (Gymnocephalus cernuus): Mała Ryba, Duże Znaczenie Ekologiczne i Kulinarne Jazgarz (Gymnocephalus cernuus), choć może wydawać się małym graczem w światowym spektrum ryb słodkowodnych, to jednak posiada ogromne znaczenie dla ekosystemów, w których występuje, jak i w kuchni. Ta ryba z rodziny okoniowatych (Percidae) jest obecna w jeziorach i spokojnych wodach od Francji aż po wschodnią Syberię. Mimo swojej niewielkiej wielkości, jazgarz przyciąga uwagę naukowców, ekologów i kucharzy ze względu na swoje unikalne cechy oraz wpływ na otaczające środowisko. Cechy Morfologiczne Jazgarz charakteryzuje się lekko wygrzbieconym ciałem, osiągającym przeciętnie od 15 do 20 cm długości, choć niektóre osobniki mogą dorastać nawet do 25 cm. Jego ubarwienie jest zielonkowate, przyozdobione licznymi ciemnobrązowymi plamkami, co stanowi doskonały kamuflaż wśród roślinności wodnej. Wyraźna linia boczna oraz rozpięta płetwa grzbietowa na ostrych promieniach to charakterystyczne cechy tego gatunku, ułatwiające jego identyfikację. Występowanie Jazgarz zasiedla jeziora oraz spokojne wody od zachodniej Europy po Syberię. Preferuje środowiska zadrzewione z różnorodnym podłożem, które zapewniają mu schronienie przed drapieżnikami oraz dostęp do pożywienia. Środowisko Życia Jako gatunek odporny na zanieczyszczenia wody, jazgarz potrafi przetrwać w różnorodnych warunkach środowiskowych. Woli wody o umiarkowanej temperaturze oraz dobrze

Jelec (Leuciscus leuciscus): Ryba Z Rodziny Karpiowatych

ZPW Encyklopedia

Jelec – Leuciscus leuciscus – Common dace

Jelec (Leuciscus leuciscus): Ryba Z Rodziny Karpiowatych Charakterystyka i morfologia Jelec (Leuciscus leuciscus) to gatunek ryby z rodziny karpiowatych, który ze względu na swój pokrój bywa często mylony z kleniem lub jaziem. Ciało jelca jest wysmukłe, wrzecionowate, o wyraźnie srebrzystych bokach i białym brzuchu. Grzbiet przybiera barwę stalowoniebieską lub oliwkowoczarną. Przeciętnie dorasta do 15–20 cm, choć rekordowe osobniki osiągają ok. 30 cm. Występowanie w Polsce: Gdzie go szukać, a gdzie nie? Jelec jest rybą reofilną, co oznacza, że jego życie nierozerwalnie wiąże się z prądem wody i wysokim natlenieniem. Najliczniejsze populacje: Występuje w dorzeczach Wisły i Odry. Najliczniej zasiedla rzeki krainy pstrąga i lipienia oraz krainy brzany. Znajdziemy go w czystych, mniejszych rzekach nizinnych i podgórskich o dnie piaszczystym lub żwirowym (np. dorzecza Sanu, Dunajca, Brdy, Drwęcy czy rzek Pomorza Zachodniego). Gdzie go nie znajdą wędkarze? Jelec niemal całkowicie unika wód stojących o grubym dnie mulistym. Nie spotkamy go w silnie zarośniętych, płytkich stawach, starorzeczach bez przepływu oraz w silnie zanieczyszczonych kanałach przemysłowych. Choć bywa w jeziorach, trzyma się wyłącznie stref przybrzeżnych o twardym dnie i czystej wodzie. Dieta i Zachowanie Wbrew niektórym opisom, jelec nie jest typowym drapieżnikiem.

Zezwolenia wędkarskie 2026

Aktualne ceny • Zasady • Pełne listy łowisk

Szybki dostęp do najpopularniejszych zezwoleń 2026

Kleń – (Leuciscus cephalus) – Chub

Boleń – Aspius aspius – Asp

Brzanka – Barbus meridionalis

Amur biały – Ctenopharyngodon idella – Grass carp

Jazgarz – Gymnocephalus cernuus – Ruffe

Jelec – Leuciscus leuciscus – Common dace

Dziękujemy za odwiedzenie ZPW