Podsumowanie zatruć łowisk 2025 Makabryczne statystyki skażeń

W tym artykule postaramy się podsumować najgorsze doniesienia dotyczące naszych łowisk i wędkarzy – a więc to, jak truto polskie wody w 2025 roku. To rok, który przyniósł serię dramatycznych incydentów ekologicznych: od masowych śnięć ryb, przez skażenia rzek i jezior, aż po kolejne epizody degradacji środowiska wodnego, które jeszcze niedawno wydawały się nie do pomyślenia.

Ocieplenie klimatu, ludzka ignorancja oraz wieloletnie zaniedbania infrastrukturalne sprawiają, że po każdej większej ulewie do rzek i jezior trafiają ogromne ilości zanieczyszczeń. W wielu miastach wciąż nie oddzielono kanalizacji deszczowej od sanitarnej, więc przelewy burzowe stają się nieformalnymi „zrzutami awaryjnymi”, które ekosystemy muszą przyjmować na siebie.

Do tego dochodzą zrzuty słonej wody pokopalnianej – praktyka opłacalna dla kopalń, bo oczyszczanie jest kosztowne, a kary za zasolenie rzek pozostają symboliczne. To właśnie ta słona woda tworzy idealne warunki do rozwoju złotej algi, która w ostatnich latach stała się jednym z największych zagrożeń dla polskich rzek.

Stawianie krótkoterminowych interesów finansowych ponad dobro środowiska doprowadziło do zachwiania kruchej równowagi ekosystemów wodnych. Wystarczy dziś niewielki impuls – zrzut ścieków, nagły spływ biogenów, gwałtowny wzrost temperatury – by lokalnie wywołać katastrofę w skali niewyobrażalnej jeszcze kilka lat temu. Ciepła zima 2024/2025 dodatkowo utrudniła naturalne oczyszczanie i regenerację wód, pozostawiając rzeki i jeziora w stanie chronicznego osłabienia.

Śnięte ryby rzeka Ina

Luty 2025

Luty – rzeka Bzura (Łódzkie; m.in. Łowicz, Sochaczew) Przyczyna: nieustalona; podejrzenia zrzutu ścieków lub substancji toksycznych; brak potwierdzenia źródła. Skala: setki kilogramów martwych ryb; zakazy połowu i kontaktu z wodą. Uwagi: jeden z pierwszych dużych incydentów roku; śnięcia trwały falami również na początku marca.

Marzec 2025

12–21 marca – Mielno (Zachodniopomorskie) 13.03.2025 informację o śniętych rybach w Mielnie, we wpływającym do jeziora Jamno kanale Uniesta (prawidłowa nazwa: Jamieński Nurt – kanał łączący jezioro Jamno z Bałtykiem) przekazali mieszkańcy. W wyniku zgłoszenia pracownicy PGW Wody Polskie stwierdzili zaleganie martwych ryb na odcinku ok. 300 m. Setki śniętych ryb (5–15 cm) wskazują na miejscowe skażenie środowiska wodnego. Przyczyna: nieustalona (podejrzenie biogenów; brak potwierdzonych zrzutów ścieków). Skala: ok. 500 kg martwych ryb.

od 19 marca – Kanał Gliwicki (Śląskie/Opolskie) Przyczyna: potwierdzony wirus CyHV‑2 (karasiowate). Skala (narastająco): do 23.04: ok. 489,4 kg (odcinek opolski); do 29.04: ok. 1023 kg (Kanał łącznie).

Kwiecień 2025

od 14 kwietnia – Odra (Opolskie; Koźle–Januszkowice, rejon Krapkowic) Przyczyna: lokalne zakwity glonów; niekorzystne parametry wody; wykryto CyHV‑2 u karasiowatych; wykluczono „złotą algę”. Skala (wybrane meldunki): 23.04: ok. 1110 kg (Odra, odcinek opolski) + 489,4 kg (Kanał Gliwicki, odcinek opolski); 23–24.04: 670 kg, następnego dnia 388 kg (Odra + Kanał); 25.04: 255 kg (Odra) + 131 kg (Kanał); 29.04: ok. 2185 kg (Odra, Opolskie); łącznie Odra + Kanał > 3 t (wg meldunków Wód Polskich do końca kwietnia) i ok. 4–4,5 t do maja.

Brakujące zdarzenie: Kwiecień – rzeka Krzna (Lubelskie; okolice Łukowa) Przyczyna: zrzut ścieków bytowych po ulewach (podejrzenie). Skala: kilkadziesiąt kilogramów ryb. Uwagi: incydent lokalny, potwierdzony przez WIOŚ.

Maj 2025

przełom kwietnia/maja – Odra (odcinek opolski) i Kanał Gliwicki Przyczyna: Kanał – potwierdzony CyHV‑2; Odra – zakwity glonów. Skala: dzienne odłowy rzędu setek kilogramów (np. 670 kg 23.04; 388 kg 24.04).

1–12 maja – Kanał Gliwicki (różne sekcje) Przyczyna: lokalne epizody śnięcia (karaś srebrzysty). Skala: 0,5–20 kg dziennie.

Brakujące zdarzenie: Maj – Odra (Dolny Śląsk; m.in. Oława, Brzeg Dolny) Przyczyna: przyduchy po burzach; lokalne zakwity glonów. Skala: pojedyncze i grupowe śnięcia ryb. Uwagi: nie tak masowe jak w Opolskiem, ale odnotowane w raportach WIOŚ.

Czerwiec 2025

17 czerwca – Stargard (Zachodniopomorskie) – rzeka Ina Po ulewie doszło do awaryjnego zrzutu ścieków komunalnych z oczyszczalni. Po 48 h zaczęto wyławiać setki kilogramów martwych ryb (troć, szczupak, okoń, gatunki chronione). Skala: ok. 60 km skażonego biegu rzeki. Uwagi: jedno z najpoważniejszych zdarzeń roku.

28–30 czerwca – Odra i Regalica (Zachodniopomorskie; Gryfino–Szczecin) Przyczyna: gwałtowny spadek tlenu < 2 mg/l; przyducha. Skala: pojedyncze śnięcia; brak masowych zgonów. Uwagi: potwierdzono podatność dolnej Odry na zaburzenia tlenowe.

Brakujące zdarzenie: Czerwiec – Wisła (Mazowsze; okolice Płocka i Nowego Dworu Mazowieckiego) Przyczyna: przyduchy po burzach i spływach z kanalizacji deszczowej. Skala: pojedyncze śnięcia. Uwagi: odnotowane w meldunkach WIOŚ.

Lipiec 2025

od 5 lipca – Kanał Gliwicki / rzeka Kłodnica (Śląskie) Przyczyna: zakwit toksycznej „złotej algi”. Skala: kilkaset kilogramów śniętych ryb łącznie; wprowadzono zakaz korzystania z Kłodnicy do końca lipca. Uwagi: dozowano perhydrol (nadtlenek wodoru), co skutecznie powstrzymało algę przed wejściem do Odry.

Brakujące zdarzenie: Lipiec – rzeka Słupia (Pomorskie) Przyczyna: podejrzenie zrzutu przemysłowego. Skala: kilkadziesiąt kilogramów ryb. Uwagi: sprawę badała prokuratura.

Sierpień 2025

ok. 12–19 sierpnia – powiat żuromiński (Mazowsze) – rzeka Wkra Przyczyna: spływ biogenów i substancji humusowych z torfowisk po ulewach; deficyt tlenowy. Skala: oficjalnie 600–900 kg; lokalnie wędkarze mówili o „tysiącach” sztuk i „setkach tysięcy” narybku; zasięg do ok. 55 km biegu rzeki. Uwagi: użyto aeratorów; wprowadzono zakaz korzystania z rzeki.

Wrzesień 2025 – (incydent pozarzeczny, ale ważny)

Kraków – próba sabotażu infrastruktury wodociągowej Przyczyna: nieautoryzowana próba dostępu do obiektu strategicznego. Skala: brak skażenia, ale wysokie ryzyko. Uwagi: sprawę badały służby; incydent uznano za poważny.

Grudzień 2025 – (woda pitna)

Kosakowo (Pomorskie) Przyczyna: skażenie wodociągu bakteriami E. coli. Skala: ponad 4000 mieszkańców bez wody zdatnej do spożycia przez ok. 3 tygodnie. Uwagi: policja badała wątek celowego skażenia (bez potwierdzenia).

Podsumowanie

Na zakończenie pragniemy przypomnieć Wam, Drodzy Wędkarze, kto nasze łowiska reanimuje – swoją wiedzą i pracą dbając o czystość naszych wód i zachowanie ich naturalnego piękna dla przyszłych pokoleń.

prof. Johan Rockström – współtwórca koncepcji granic planetarnych, autor wielu prac dotyczących globalnej odporności systemu Ziemi, w tym wpływu degradacji zasobów wodnych na stabilność klimatu.
„Woda jest cichą walutą, która utrzymuje globalną gospodarkę w ruchu” (Nature Water, 2025).
dr hab. Agnieszka Kolada, prof. IOŚ-PIB – twórczyni Makrofitowego Indeksu Stanu Ekologicznego (MISE) do oceny jezior; bada wpływ presji antropogenicznych na roślinność wodną.
„Makrofity są czułym wskaźnikiem zmian jakości wód i presji antropogenicznych w jeziorach” (Hydrobiologia, 2010).
dr hab. Agnieszka Pasztaleniec, prof. IOŚ-PIB – specjalistka w ocenie stanu ekologicznego jezior na podstawie fitoplanktonu; autorka wskaźników troficznych i analiz procesów eutrofizacji.
„Fitoplankton jest kluczowym elementem oceny stanu ekologicznego jezior w Europie” (Ecological Indicators, 2014).
dr Agnieszka Ochocka – opracowała metody oceny jakości wód oparte na zooplanktonie, bada wpływ zmian klimatycznych na zespoły planktonowe.
„Indeks zooplanktonowy ZIPLA(S) to nowe narzędzie do oceny stanu ekologicznego jezior stratyfikowanych” (Environmental Monitoring and Assessment, 2021).
dr Sebastian Kutyła – prowadzi badania nad hydromorfologią jezior i wpływem zlewni na jakość wód; współautor analiz GIS wykorzystywanych w monitoringu ekosystemów wodnych.
„Ocena hydromorfologiczna polskich jezior wymaga określenia granic klas opartych na kryteriach ekologicznych” (Ecohydrology, 2021).
prof. Ryszard Chróst -zajmuje się ekofizjologią mikroorganizmów wodnych oraz procesami eutrofizacji; autor prac o roli bakterii w obiegu materii w jeziorach mazurskich.
„Produkcja bakteryjna i degradacja enzymatyczna materii organicznej w jeziorach zależy od stopnia ich eutrofizacji” (Limnology and Oceanography, 2006).
prof. Małgorzata Grochowska (Uniwersytet Warmińsko-Mazurski) – specjalistka w zakresie chemii wód i procesów eutrofizacji, bada wpływ biogenów (azotu i fosforu) na stan jezior i skuteczność rekultywacji.
„Dopływ biogenów z otaczającej zlewni determinuje trofię jezior i tempo ich degradacji” (Ecological Engineering, 2020).
prof. Bogusław W. Wawracki (Politechnika Wrocławska) – hydrochemik, zajmuje się wpływem zanieczyszczeń przemysłowych i kopalnianych na wody powierzchniowe oraz metodami ich oczyszczania.
„Skażenia ściekami przemysłowymi i zasoleniem zrzutów pokopalnianych modyfikują mikrobiologiczną i chemiczną strukturę ekosystemów rzecznych” (Journal of Environmental Management, 2019).